Hoe blij kun je zijn als je aan het RML denkt?

Een dikke maand geleden was ik op het RML en liep de trap op om te kijken of Anneke Korevaar misschien in het gebouw was. En ja, op de tweede verdieping stond ze les te geven. Zachtjes klopte ik op haar deur, deed hem op een kier open en vroeg toen : mevrouw Korevaar , vindt U het goed als ik eventjes achter in Uw klas kom luisteren naar Uw les ?
Anneke keek nogal verbaasd, maar heel snel schakelde ze en antwoordde: ‘Natuurlijk mevrouw Kotter…. Maar dan vind ik wel dat U zich even moet voorstellen aan deze klas!’

‘Ik ben Carla Kotter en ik heb 35 jaar aardrijkskunde les gegeven op deze school, maar de laatste twaalf jaar al niet meer.’

Carla Kotter in 2013

Carla Kotter in 2013

Voordat ik was uitgesproken waren er al twee leerlingen met een vinger in de lucht, die een vraag aan me wilden stellen. Dat vond ik al erg opmerkelijk, want deze leerlingen kenden mij absoluut niet.
Anneke zei toen: mevrouw Kotter, zoudt U misschien naar voren kunnen komen want dan kunt U even op mijn stoel gaan zitten om de vragen te beantwoorden.
Terwijl ik naar voren liep zei ik echter: ‘Eerlijk gezegd zat ik vroeger als ik les gaf nooit op zo’n stoel. Maar OF ik stond voor de klas, OF ik ging zitten op het voorste tafeltje.’
Ongelooflijk, maar de leuke knul die pal voor mijn neus zat begon zijn tafeltje leeg te ruimen en alles naar de tafel van zijn buurjongen te verschuiven. En met een royaal armgebaar over dat tafeltje nodigde hij me uit om daar te komen zitten. Met de tekst: ‘alstublieft Mevrouw !’
Ik schoot natuurlijk geweldig in de lach, maar klom toch op zijn tafel. En ik zat er nog maar net toen een jongen achterin de klas met zijn vinger zat te zwaaien. Zijn vraag was nogal adequaat en grappig: ‘Als U al zoveel jaar niet meer hier werkt, wat hebt U dan in de tussentijd gedaan?’ Ik schoot weer in de lach en riep: ‘Nou, heb je even……’
Door mijn hoofd schoten allemaal gedachten over veel onbenullige dingen die ik wekelijks doe zoals bridgen en golfen.
Maar gelukkig had ik snel mijn antwoord klaar: ‘Ik heb onder andere negen jaar als vrijwilliger gewerkt in een Hospice. Weten jullie eigenlijk wat een Hospice is?’

Er kwam geen antwoord, maar alleen wat glazige blikken en nee-schuddende hoofden.
Dus zei ik: ‘Dan vrees ik dat ik jullie even moet uitleggen wat dat is. En, je moet niet denken dat wat ik vertel een vreselijk triest en droevig verhaal is. Ik wil er juist over vertellen hoe bijzonder, hoe mooi en hoe dankbaar makend een Hospice is.
OK, een Hospice is een huis waar mensen die erg ziek zijn kunnen gaan wonen – als hun dokters allemaal zeggen dat ze niet langer dan drie maanden meer te leven hebben. En, als dat dan mensen zijn zonder kinderen, of met kinderen die ver weg wonen, en verder ook weinig sociale contacten, dan kan het zijn dat als ze ziek worden, dat ze dan te weinig hulp hebben van mensen die hen kunnen helpen en verplegen. En in een Hospice zijn altijd meerdere vrijwilligers die zulke mensen willen vertroetelen en die werkelijk alles wat ze zouden willen voor ze kunnen doen.
Ik geef maar even een paar voorbeelden: ze lezen de krant voor, of stukken uit de Bijbel als dat wordt gevraagd. Ze kunnen bij iemand de handen of de voeten masseren, wat heel rustgevend werkt. Als iemand zou zeggen dat hij zo graag nog eens een keer een haring zou willen eten, dan is er een dikke kans dat een vrijwilliger dan naar de visboer gaat voor een haring. Ze zetten bloemen voor je in het water. Ze praten met je. Ze houden je hand vast als je dat wilt. En in sommige Hospices doen de vrijwilligers ook verpleeg werk.’
Ineens keek ik de klas in en zei: ‘En nu ga ik iets vertellen, waarvan ik denk dat jullie dit allemaal begrijpen….. Als je heel erg verdrietig bent over iets en als er dan iemand is die ECHT naar je verhaal wil luisteren, dan blijf je nog steeds verdrietig, maar ik denk dat het wel helpt.’
Toen zat die hele klas stilletjes te knikken en dat was gewoon een indrukwekkend moment dat ik niet meer zal vergeten. Meteen waren er weer vingers en weer vragen.
Na een tijdje zei ik dat ik eigenlijk kwam om naar het verhaal van mevrouw Korevaar te luisteren en dat ik nu dus wel even achterin wilde zitten. Maar nee, dat kon niet, want weer was er een meisje dat nog een vraag wilde stellen. Kortom, daar zat ik dus op dat voorste tafeltje vragen te beantwoorden totdat de bel ging…

Heel goed realiseer ik me dat dit allemaal niet zomaar overal bij elke klas had kunnen gebeuren. Het was een combinatie van de 3-Gym klas en het feit dat Anneke een duidelijk geliefde en stimulerende docent is.

Voor mij was het heel bijzonder om na 13 jaar van afwezigheid een soort van slotcollege te hebben gegeven. Ook bijzonder om te merken dat er op het RML dus zulke bijzondere docenten zijn waar zoiets onverwachts zomaar kan gebeuren. Maar, ook denk ik dat hier de goede relatie tussen docent en klas uit sprak.

Ook al is er veel veranderd sinds ik geen les meer geef op het RML, na dit slotcollege denk ik met plezier terug aan de GOEDE SFEER op het RML!

Carla Kotter



'Hoe blij kun je zijn als je aan het RML denkt?' has 1 comment

  1. 12 juni 2014 @ 17:48 john_tak

    Wat een geweldig verhaal, prachtige sfeerbeschrijving en ook nog steeds zo herkenbaar… Want toen je eind jaren ’80 mijn mentor was, zat je ook tijdens de aardrijkskundelessen vooral op tafel, maakte jij het vak aardrijkskunde weer leuk, en bovenal, was jij één van die docenten die het RML tot die heerlijke memorabele school maakten. Die veilige plek boden. Het luisterend oor heb je gelukkig ook na je RML-carriëre nog gewoon voort kunnen zetten.
    Inmiddels sta ik nu zelf sinds 2000 voor de klas, en nog dagelijks realiseer ik me hoe belangrijk een goeie docent is, hoeveel positieve invloed je kunt hebben en hoe essentieel dat luisterend oor, die schouder of die troostende arm is.


Would you like to share your thoughts?

Images are for demo purposes only and are properties of their respective owners.
Old Paper by ThunderThemes.net